Herr Botschafter

Het is een beetje vervelend om een nieuw bericht te posten, wanneer mijn laatste bericht voor het weekend is gepost. Voor mij houdt dat in, dat ik moet graven.
Aight, vorige week was er op vrijdag een presentatie van de groep waar ik die week mee heb gewerkt. Uiteindelijk is het toch iets minder dramatisch uitgepakt dan met had verwacht, wat natuurlijk een teken is dat de groepen uitstekend resultaat hebben geleverd.
Wat de presentatie precies inhield, is mij even ontschoten, maar laten we het er maar op houden dat dat niet relevant is:)
Daarna had ik eindeiljk “feierabend” en daarop aansluitend weekend, oftewel ik gunde mijzelf wel een bezoek aan YoYo's Foodworld, de veganistische snackbar hier om de hoek, waar ik overigens ook de drie daarop volgende dagen mijn avondeten heb genuttigd.
Anyway, enkele wodka-energy's later besloot ik met wat lui hier om de karaokebar op te zoeken. HA.HA.HA. Ik houd hier oprecht van.
Na deze avond was ik ook het hele weekend uitgeschakeld en heb germany's next top model, Wild Germany(docu's over satanisme, crystal meth, etc. mega-slecht overigens) en Da wird mir uebel, een Duits olijk consumentenprogramma, gepresenteerd door o.a. Maite Kelly.
Al met al ben ik dus nogal blij dat ik geen eigen televisie op mijn kamer heb......

Afgelopen maandag stond ik in ieder geval weer netjes om 07.30 naast mijn bed en het was het weer tijd voor een nieuwe ronde. Het project van afgelopen week heette Carrot Time, oftewel Wortel Tijd. Waarom? Omdat de Amerikaanse ambassadeur aan het eind van de week een bezoek komt brengen aan de Schlesische 27.... Eigenlijk gewoon dus omdat het kan.
Naja, Er waren 3 groepen, dans, kostuum en koken.
Natuurlijk weer iedere dag ontbijt klaargemaakt en toegekeken hoe een jongetje iedere ochtend zo'n 2 kannen chocolademelk naar binnen werkte.
Het meeste heb ik meegelopen met de kookgroep. Iedere dag hebben we gerechten gemaakt met... wortels. De kinderen mochten recepten meenemen en zeggen wat we gingen maken. Uiteindelijk hebben we wortelsoep, wortelbrood, wortellasagna, worteldoner, wortelpizza, wortelsap en wortelijs gemaakt. Erg leuk en lekker allemaal! Vooral erg leuk wanneer je kinderen expliciet op het hart drukt dat ze geen zaadjes uit een chilipeper moeten eten.
Nog geen minuut later heb je ze rennend door het gebouw op zoek naar iets te drinken.

Na 4 dagen flink gekokerelt te hebben, was de grote dag aangebroken. Naast Herr Botschafter, zou ook nog een Amerikaanse bakster met de kinderen carrot-cupcakes maken.
Zeeeeeeeer waarschijnlijk was dat niet helemaal goed gecommuniceerd geworden, aangezien er alleen zo'n 20 cupcakes waren voor de kinderen om te decoreren. De andere 60 waren al voorheen gedaan door de bakster zelve. Wat een hoogtepunt aan het eind van de week.
Het was de bedoeling dat terwijl Herr Botschafter binnen zou komen, de kinderen allemaal vlijtig aan het decoreren waren. Niets bleek minder waar. Binnen 5 minuten waren ze daar al klaar mee en bij binnenkomst van Herr Botschafter was de “kookstudio” inmiddels in een speeltuin veranderd.
Onder begeleiding van 2 bodyguards en een fotograaf komt meneer binnen alsof hij Sinterklaas is met een “Hey, Dude” hier en een “Hey Gal” daar inclusief handjes schudden en in plaats van het kind, de camera aankijken. Uiteindelijk vindt de dansvoorstelling met zelfgemaakte wortelpakken en een megakonijnenhoofd plaats en worden de cupcakes uitgedeeld.

Eind goed, al goed.

Aight en nu heb ik weekend.

Houd jullie haaks net zoals ik dat hier doe;)

denn hier herrscht vernunft

Het is weer enige tijd dat ik dit stukje cyberspace heb bekliederd met mijn reisverhalen, sagas en mythes. Ik heb namelijk 2 dagen stage gelopen en daarna de rest van de week ziek in bed gelegen. Een goed begin is het halve werk zeggen ze, jaja.
Anyway, sinds de laatste blog hebben zich enige veranderingen voorgedaan, die zo'n invloed op mij hebben gehad, dat ik het noodzakelijk, maar ook vanzelfsprekend vond om met jullie te delen.
Ten eerste:
Voor de komende 2 maanden heb ik onderdak gevonden in het voormalig-oost-duitse Friedrichshain. Het betreft een ikea-kamer van ongeveer 20 m2 op zo'n 2 minuten loopafstand van de U-bahn Samariterstrasse in een 5 persoons WG (WohnGemeinschaft voor de leken) met goeie huisgenoten om suuuupergezonde veganistische maaltijden mee te bereiden.
Ten Tweede:
ik ben eindelijk begonnen met mijn stage. Oftewel: van maandag tot vrijdag gaat om 7 uur de wekker, blijf ik tot half 8 liggen, sta ik op, om vervolgens om kwart voor 8 op mijn fiets (model: tienermeisje) te stappen en tijdens het ochtendgloren de melancholieke Spree te overbruggen.
Om 8 uur tref ik dan mijn stagebegeleidster en de kunstenaars waarmee de projecten opgezet worden, om een heerlijk Deutsches Fruehstueck voor te bereiden.
Om half 9 start officieel het Fruestueck met een gezamenlijk mega-enthousiast “Guten Morgen, Frau Moeller”(mijn stagebegeleidster). Alle “coole” kinderen komen overigens een kwartier tot 20 minuten later binnen alsof ze de catwalk bewandelen.
Vervolgens worden de kinderen ingedeeld in groepen bij verschillende kunstenaars, die allemaal verschillende kunstdisciplines vertegenwoordigen.
Met deze kunstenaars gaan zij gedurende een week of meer, aan de slag om aan de hand van een bepaald thema iets uit te werken. Tot nu toe heb ik 2 verschillende projecten meegemaakt door alleen maar mee te doen, namelijk:
Vaetergeschichte: Een project om de dialoog tussen vaders en hun kinderen te bevorderen. De opdracht was dat kinderen van 9-10 jaar hun vaders moesten vragen naar sprookjes. Resultaat: ieder kind kwam aan met verhalen over hoe hun vaders naar Duitsland zijn gekomen, hoe zij moeite hadden met de taal, etc. Blijkbaar zijn dat de verhalen die kinderen verteld worden voor het slapen gaan.
Er was overigens wel een kind bij die iets vertelde over een raaf en vos, maar daar kwam geen einde en was sowieso geen touw aan vast te knopen. (:
Al met al was het allemaal wel leuk en aardig, maar niet echt de bedoeling. Gelukkig loopt dit project tot mei en moeten we even kijken hoe dit project toch nog een klein succesje kan worden.

Het project wat deze week loopt heet Faelscher Werkstatt, en staat in het tekenen van vervalsen. Ik heb bij de schildergroep gezeten, die oude schilderijen mochten uitzoeken en beschilderen. Helaas hebben veel kinderen schijnbaar last van chronische vermoeidheid en een zwakke blaas, waardoor het werk constant stil ligt of niet eens heeft bewogen.
Ofja, behalve bij een museumbezoek gisteren, daar was iedereen binnen 10 minuten klaar mee.
Al met al zijn de groepen erg vermoeiend, maar vooral hilarisch. In het bijzonder wanneer ik verneem van een kunstenaar dat een kind in zijn groep, in het lokaal op een sofa ging liggen en gedurende de hele cursus geslapen heeft.
Ik trek deze manier van creatief-agogisch werken wel:)

Sociaal gezien heb ik het vrij rustig aangedaan afgelopen week, in verband met mijn ziekteverzuim en het feit dat ik iedere dag vroeg uit de veren moet. Ik heb wel gisteren geholpen bij een voku en heerlijke Koeningsberger Klobse gemaakt (schijnbaar een traditioneel Duits gerecht) wat erg geslaagd was. Alleen na 12 kilo aardappelen schillen, deden mijn handen toch een beeeetje pijn.

dikke doei

denn hier herrscht vernunft

Het is weer enige tijd dat ik dit stukje cyberspace heb bekliederd met mijn reisverhalen, sagas en mythes. Ik heb namelijk 2 dagen stage gelopen en daarna de rest van de week ziek in bed gelegen. Een goed begin is het halve werk zeggen ze, jaja.
Anyway, sinds de laatste blog hebben zich enige veranderingen voorgedaan, die zo'n invloed op mij hebben gehad, dat ik het noodzakelijk, maar ook vanzelfsprekend vond om met jullie te delen.
Ten eerste:
Voor de komende 2 maanden heb ik onderdak gevonden in het voormalig-oost-duitse Friedrichshain. Het betreft een ikea-kamer van ongeveer 20 m2 op zo'n 2 minuten loopafstand van de U-bahn Samariterstrasse in een 5 persoons WG (WohnGemeinschaft voor de leken) met goeie huisgenoten om suuuupergezonde veganistische maaltijden mee te bereiden.
Ten Tweede:
ik ben eindelijk begonnen met mijn stage. Oftewel: van maandag tot vrijdag gaat om 7 uur de wekker, blijf ik tot half 8 liggen, sta ik op, om vervolgens om kwart voor 8 op mijn fiets (model: tienermeisje) te stappen en tijdens het ochtendgloren de melancholieke Spree te overbruggen.
Om 8 uur tref ik dan mijn stagebegeleidster en de kunstenaars waarmee de projecten opgezet worden, om een heerlijk Deutsches Fruehstueck voor te bereiden.
Om half 9 start officieel het Fruestueck met een gezamenlijk mega-enthousiast “Guten Morgen, Frau Moeller”(mijn stagebegeleidster). Alle “coole” kinderen komen overigens een kwartier tot 20 minuten later binnen alsof ze de catwalk bewandelen.
Vervolgens worden de kinderen ingedeeld in groepen bij verschillende kunstenaars, die allemaal verschillende kunstdisciplines vertegenwoordigen.
Met deze kunstenaars gaan zij gedurende een week of meer, aan de slag om aan de hand van een bepaald thema iets uit te werken. Tot nu toe heb ik 2 verschillende projecten meegemaakt door alleen maar mee te doen, namelijk:
Vaetergeschichte: Een project om de dialoog tussen vaders en hun kinderen te bevorderen. De opdracht was dat kinderen van 9-10 jaar hun vaders moesten vragen naar sprookjes. Resultaat: ieder kind kwam aan met verhalen over hoe hun vaders naar Duitsland zijn gekomen, hoe zij moeite hadden met de taal, etc. Blijkbaar zijn dat de verhalen die kinderen verteld worden voor het slapen gaan.
Er was overigens wel een kind bij die iets vertelde over een raaf en vos, maar daar kwam geen einde en was sowieso geen touw aan vast te knopen. (:
Al met al was het allemaal wel leuk en aardig, maar niet echt de bedoeling. Gelukkig loopt dit project tot mei en moeten we even kijken hoe dit project toch nog een klein succesje kan worden.

Het project wat deze week loopt heet Faelscher Werkstatt, en staat in het tekenen van vervalsen. Ik heb bij de schildergroep gezeten, die oude schilderijen mochten uitzoeken en beschilderen. Helaas hebben veel kinderen schijnbaar last van chronische vermoeidheid en een zwakke blaas, waardoor het werk constant stil ligt of niet eens heeft bewogen.
Ofja, behalve bij een museumbezoek gisteren, daar was iedereen binnen 10 minuten klaar mee.
Al met al zijn de groepen erg vermoeiend, maar vooral hilarisch. In het bijzonder wanneer ik verneem van een kunstenaar dat een kind in zijn groep, in het lokaal op een sofa ging liggen en gedurende de hele cursus geslapen heeft.
Ik trek deze manier van creatief-agogisch werken wel:)

Sociaal gezien heb ik het vrij rustig aangedaan afgelopen week, in verband met mijn ziekteverzuim en het feit dat ik iedere dag vroeg uit de veren moet. Ik heb wel gisteren geholpen bij een voku en heerlijke Koeningsberger Klobse gemaakt (schijnbaar een traditioneel Duits gerecht) wat erg geslaagd was. Alleen na 12 kilo aardappelen schillen, deden mijn handen toch een beeeetje pijn.

dikke doei

denn hier herrscht vernunft

Het is weer enige tijd dat ik dit stukje cyberspace heb bekliederd met mijn reisverhalen, sagas en mythes. Ik heb namelijk 2 dagen stage gelopen en daarna de rest van de week ziek in bed gelegen. Een goed begin is het halve werk zeggen ze, jaja.
Anyway, sinds de laatste blog hebben zich enige veranderingen voorgedaan, die zo'n invloed op mij hebben gehad, dat ik het noodzakelijk, maar ook vanzelfsprekend vond om met jullie te delen.
Ten eerste:
Voor de komende 2 maanden heb ik onderdak gevonden in het voormalig-oost-duitse Friedrichshain. Het betreft een ikea-kamer van ongeveer 20 m2 op zo'n 2 minuten loopafstand van de U-bahn Samariterstrasse in een 5 persoons WG (WohnGemeinschaft voor de leken) met goeie huisgenoten om suuuupergezonde veganistische maaltijden mee te bereiden.
Ten Tweede:
ik ben eindelijk begonnen met mijn stage. Oftewel: van maandag tot vrijdag gaat om 7 uur de wekker, blijf ik tot half 8 liggen, sta ik op, om vervolgens om kwart voor 8 op mijn fiets (model: tienermeisje) te stappen en tijdens het ochtendgloren de melancholieke Spree te overbruggen.
Om 8 uur tref ik dan mijn stagebegeleidster en de kunstenaars waarmee de projecten opgezet worden, om een heerlijk Deutsches Fruehstueck voor te bereiden.
Om half 9 start officieel het Fruestueck met een gezamenlijk mega-enthousiast “Guten Morgen, Frau Moeller”(mijn stagebegeleidster). Alle “coole” kinderen komen overigens een kwartier tot 20 minuten later binnen alsof ze de catwalk bewandelen.
Vervolgens worden de kinderen ingedeeld in groepen bij verschillende kunstenaars, die allemaal verschillende kunstdisciplines vertegenwoordigen.
Met deze kunstenaars gaan zij gedurende een week of meer, aan de slag om aan de hand van een bepaald thema iets uit te werken. Tot nu toe heb ik 2 verschillende projecten meegemaakt door alleen maar mee te doen, namelijk:
Vaetergeschichte: Een project om de dialoog tussen vaders en hun kinderen te bevorderen. De opdracht was dat kinderen van 9-10 jaar hun vaders moesten vragen naar sprookjes. Resultaat: ieder kind kwam aan met verhalen over hoe hun vaders naar Duitsland zijn gekomen, hoe zij moeite hadden met de taal, etc. Blijkbaar zijn dat de verhalen die kinderen verteld worden voor het slapen gaan.
Er was overigens wel een kind bij die iets vertelde over een raaf en vos, maar daar kwam geen einde en was sowieso geen touw aan vast te knopen. (:
Al met al was het allemaal wel leuk en aardig, maar niet echt de bedoeling. Gelukkig loopt dit project tot mei en moeten we even kijken hoe dit project toch nog een klein succesje kan worden.

Het project wat deze week loopt heet Faelscher Werkstatt, en staat in het tekenen van vervalsen. Ik heb bij de schildergroep gezeten, die oude schilderijen mochten uitzoeken en beschilderen. Helaas hebben veel kinderen schijnbaar last van chronische vermoeidheid en een zwakke blaas, waardoor het werk constant stil ligt of niet eens heeft bewogen.
Ofja, behalve bij een museumbezoek gisteren, daar was iedereen binnen 10 minuten klaar mee.
Al met al zijn de groepen erg vermoeiend, maar vooral hilarisch. In het bijzonder wanneer ik verneem van een kunstenaar dat een kind in zijn groep, in het lokaal op een sofa ging liggen en gedurende de hele cursus geslapen heeft.
Ik trek deze manier van creatief-agogisch werken wel:)

Sociaal gezien heb ik het vrij rustig aangedaan afgelopen week, in verband met mijn ziekteverzuim en het feit dat ik iedere dag vroeg uit de veren moet. Ik heb wel gisteren geholpen bij een voku en heerlijke Koeningsberger Klobse gemaakt (schijnbaar een traditioneel Duits gerecht) wat erg geslaagd was. Alleen na 12 kilo aardappelen schillen, deden mijn handen toch een beeeetje pijn.

dikke doei

denn hier herrscht vernunft

Het is weer enige tijd dat ik dit stukje cyberspace heb bekliederd met mijn reisverhalen, sagas en mythes. Ik heb namelijk 2 dagen stage gelopen en daarna de rest van de week ziek in bed gelegen. Een goed begin is het halve werk zeggen ze, jaja.
Anyway, sinds de laatste blog hebben zich enige veranderingen voorgedaan, die zo'n invloed op mij hebben gehad, dat ik het noodzakelijk, maar ook vanzelfsprekend vond om met jullie te delen.
Ten eerste:
Voor de komende 2 maanden heb ik onderdak gevonden in het voormalig-oost-duitse Friedrichshain. Het betreft een ikea-kamer van ongeveer 20 m2 op zo'n 2 minuten loopafstand van de U-bahn Samariterstrasse in een 5 persoons WG (WohnGemeinschaft voor de leken) met goeie huisgenoten om suuuupergezonde veganistische maaltijden mee te bereiden.
Ten Tweede:
ik ben eindelijk begonnen met mijn stage. Oftewel: van maandag tot vrijdag gaat om 7 uur de wekker, blijf ik tot half 8 liggen, sta ik op, om vervolgens om kwart voor 8 op mijn fiets (model: tienermeisje) te stappen en tijdens het ochtendgloren de melancholieke Spree te overbruggen.
Om 8 uur tref ik dan mijn stagebegeleidster en de kunstenaars waarmee de projecten opgezet worden, om een heerlijk Deutsches Fruehstueck voor te bereiden.
Om half 9 start officieel het Fruestueck met een gezamenlijk mega-enthousiast “Guten Morgen, Frau Moeller”(mijn stagebegeleidster). Alle “coole” kinderen komen overigens een kwartier tot 20 minuten later binnen alsof ze de catwalk bewandelen.
Vervolgens worden de kinderen ingedeeld in groepen bij verschillende kunstenaars, die allemaal verschillende kunstdisciplines vertegenwoordigen.
Met deze kunstenaars gaan zij gedurende een week of meer, aan de slag om aan de hand van een bepaald thema iets uit te werken. Tot nu toe heb ik 2 verschillende projecten meegemaakt door alleen maar mee te doen, namelijk:
Vaetergeschichte: Een project om de dialoog tussen vaders en hun kinderen te bevorderen. De opdracht was dat kinderen van 9-10 jaar hun vaders moesten vragen naar sprookjes. Resultaat: ieder kind kwam aan met verhalen over hoe hun vaders naar Duitsland zijn gekomen, hoe zij moeite hadden met de taal, etc. Blijkbaar zijn dat de verhalen die kinderen verteld worden voor het slapen gaan.
Er was overigens wel een kind bij die iets vertelde over een raaf en vos, maar daar kwam geen einde en was sowieso geen touw aan vast te knopen. (:
Al met al was het allemaal wel leuk en aardig, maar niet echt de bedoeling. Gelukkig loopt dit project tot mei en moeten we even kijken hoe dit project toch nog een klein succesje kan worden.

Het project wat deze week loopt heet Faelscher Werkstatt, en staat in het tekenen van vervalsen. Ik heb bij de schildergroep gezeten, die oude schilderijen mochten uitzoeken en beschilderen. Helaas hebben veel kinderen schijnbaar last van chronische vermoeidheid en een zwakke blaas, waardoor het werk constant stil ligt of niet eens heeft bewogen.
Ofja, behalve bij een museumbezoek gisteren, daar was iedereen binnen 10 minuten klaar mee.
Al met al zijn de groepen erg vermoeiend, maar vooral hilarisch. In het bijzonder wanneer ik verneem van een kunstenaar dat een kind in zijn groep, in het lokaal op een sofa ging liggen en gedurende de hele cursus geslapen heeft.
Ik trek deze manier van creatief-agogisch werken wel:)

Sociaal gezien heb ik het vrij rustig aangedaan afgelopen week, in verband met mijn ziekteverzuim en het feit dat ik iedere dag vroeg uit de veren moet. Ik heb wel gisteren geholpen bij een voku en heerlijke Koeningsberger Klobse gemaakt (schijnbaar een traditioneel Duits gerecht) wat erg geslaagd was. Alleen na 12 kilo aardappelen schillen, deden mijn handen toch een beeeetje pijn.

dikke doei

so far, so good

Het is op dit moment precies een week geleden dat ik in Berlijn arriveerde, een mooi moment op terug te blikken op een ordinaire week uit het leven van een Nederlandse student in Berlijn.
Nadat ik fijn onder begeleiding van enige familieleden naar het vliegtuig werd vervoerd, en een moeizame reis van een uur en een kwartier achter de rug had gehad, was het tijd om mijn koffer op te halen en naar de s-bahn te gaan.
Niet wetend dat ik hier de volgende resterende 2 uur in zou zitten. De straat waar ik moest zijn, bleek toch iets langer te zijn, dan ik had verwacht, maar na een telefoontje met mijn contactpersoon werd alles zo helder als een glas water. Ik zat ergens achter Wedding, terwijl ik in friedrichshain moest zijn. Ik ben niet op veel weddings geweest, maar dat was toch echt wel de ergste van allemaal.
Nja, voor zoverre maak ik het prima. Stage begint pas komende week Maandag (om 08:00 notabene) dus heb ik al mijn tijd kunnen vullen aan de stad verkennen; oftewel het bezoeken van 1 museum. Mijn maag heb ik beter weten te vullen met alle veganistische snackbars, dönertenten en cafe's die Berlijn rijk is.
Daarnaast is er ook iedere avond wel wat te doen. Vooral de concertjes in jedemenge krot-uitziende, doch geyellige gebouwen.
Momenteel verblijf ik in de Scharni, een groot apartementencomplex wat in eigen beheer door de bewoners gerund wordt. Erg cool allemaal. Zo is er 2x per maand Vöku (volkskeuken, waarbij je voor 2 euro een awesome maaltijd krijgt) en yijn er vaker concertjes.

Nou dit was het voor zover... später!

Erik's escapades

Daar zijn we weer, een dik jaar later, bepakt met goede voornemens en de kennis die ik heb opgedaan in de 22+ jaren dat ik deze aardkloot beslenter. Zoals sommigen misschien weten, pak ik 11 februari 2011 mijn biezen en zoek mijn heil op in het noordoostelijke Berlijn. Voor een half jaar, als stagiair bij het JugendKunstZentrum Schlesische 27 (www.schlesische27.de)

De meesten zullen mijn vertrek waarderen, sommigen weer niet.

Anyway, op deze blog kunnen jullie op de hoogte blijven van wat ik zoal doe in Berlijn en vooral hoe ik dat doe als sjeeterjong zijnde.

Hou het echt.